Laserowe operacje prostaty. Leczenie

Zadbam o Twoje zdrowie lepiej niż ktokolwiek inny.

 

Kiedy wykonujemy operacje prostaty?

Operacje prostaty wykonywane są u pacjentów z umiarkowanie i znacznie nasilonymi zaburzeniami oddawania moczu, które nie ustępują po podaniu leków, lub gdy na skutek zaburzeń oddawania moczu dochodzi do rozwoju takich powikłań powiększenia prostaty, jak kamica pęcherza moczowego, całkowite zatrzymanie moczu, znaczne zaleganie moczu po jego oddaniu, uszkodzenie pęcherza moczowego oraz upośledzenie wydolności nerek.
Operacja laserowa prostaty jest alternatywą dla klasycznych, otwartych zabiegów chirurgicznych posiadającą wiele zalet. Przede wszystkim zabiegi laserowe są bezbolesne, krótkie i nie wymagają długiej hospitalizacji. Leczenie prostaty laserem jest precyzyjne i skuteczne. Redukuje ryzyko dużego krwawienia i powikłań oraz zapewnia szybki powrót do normalnej aktywności.

 

Objawy związane z powiększeniem prostaty mogą być następujące:

  • Słaby, przerywany strumień moczu.
  • Trudności w rozpoczęciu oddawania moczu (mikcji).
  • Wykapywanie moczu pod koniec mikcji.
  • Częsta lub nagląca potrzeba oddania moczu.
  • Częstomocz dzienny i nocny.
  • Niecałkowite opróżnianie pęcherza.
  • Infekcje układu moczowego.

 

Dlaczego tak się dzieje?

Jednoznaczne przyczyny łagodnego rozrostu stercza nie są znane do dzisiaj. Jednak wskazuje się dwa główne czynniki ryzyka, którymi są wiek mężczyzny i zespół metaboliczny związany ze starzeniem się społeczeństwa i wpływami urbanistycznymi oraz life stylem rozwiniętych społeczeństw. Istotna dla powstania ŁRS jest również czynność hormonalna jąder.
Sugeruje się również możliwość wpływu innych uwarunkowań, które mogą mieć hipotetyczne znaczenie w rozwoju ŁRS. Wśród nich należy wymienić siedzący tryb życia, a tym samym wykształcenie, które decyduje o takim, a nie sposobie życia. U mężczyzn pracujących fizycznie, aktywnych zawodowo np. leśników, rybaków, rolników ŁRS występuje rzadziej.
W etiologii ŁRS należy zwrócić uwagę również na warunki socjoekonomiczne, na jakie narażeni są mężczyźni. Większe ryzyko zachorowania występuje w dużych zurbanizowanych aglomeracjach miejskich, gdzie występuje wysokiego stopnia zanieczyszczenie chemiczne środowiska naturalnego. W małych ośrodkach miejskich, wsiach w przeciwieństwie mamy do czynienia z małą zapadalnością na ŁRS.

Łagodny rozrost stercza jest najczęstszą zmianą nowotworową łagodną ludzkości. Ze względu na stale wydłużający się wiek średniego przeżycia mężczyzn najczęściej spośród chorób stercza mamy do czynienia z łagodnym przerostem.

Prawidłowe zdefiniowanie i nazwanie chorobowego – patologicznego powiększenia się stercza wraz z wiekiem powinno brzmieć – łagodny rozrost stercza. Nazwa przyjęta została z nazewnictwa anglojęzycznego – benign prostatic hyperplasia (BPH).

Wszelkie inne używane określenia omawianego powiększenia się stercza np.: gruczolak stercza, przerost stercza, gruczolak okołocewkowy, nienowotworowy guz stercza, rozrost gruczolakowaty, guzowaty rozrost stercza są niepoprawne.

Łagodny rozrost gruczołu krokowego (ŁRS) jest związany z niekontrolowanym, nieregulowanym szybkim wzrostem komórek tkanki łącznej, mięśni gładkich oraz nabłonka gruczołowego w strefie przejściowej stercza.

Rozpoznanie

Rozpoznanie ŁRS nie jest trudne. Zgłaszane przez mężczyzn po 50 r.ż. w wywiadzie zaburzenia oddawania moczu pod postacią utrudnienia mikcji i częstomoczu, głównie nocnego mogą nasuwać podejrzenie ŁRS.

W celu rozpoznania ŁRS należy wykonać:

A. Badania subiektywne: palcem przez odbytnicę gruczołu krokowego (per rectum). Ocenie podlega wielkość, konsystencja, powierzchnia i obecność i charakter bruzdy międzypłatowej. W badaniu tym nie ma możliwości stwierdzenia obecności płata środkowego.

B. Badania obiektywne:

  • ultrasonografia przezbrzuszna i przezodbytnicza;
  • przepływ cewkowy (uroflowmetria);
  • urografia;
  • cystoskopia;
  • tomografia komputerowa (wyjątkowo);
  • nuklearny magnetyczny rezonans (wyjątkowo);
  • badania laboratoryjne (badanie ogólne moczu, badania mikrobiologiczne, biochemiczne krwi).

 

Leczenie

Po rozpoznaniu ustala się odpowiednią metodę leczenia. Jeżeli lekarz stwierdzi, że nie wystarczy farmakoterapia zaleca się leczenie zabiegowe. Najbardziej skuteczne oraz małoinwazyjne jest leczenie prostaty laserem. Wykorzystywany w tych zabiegach może być laser tulowy (ThuLEP przezcewkowa enukleacja stercza).
Laserowa operacja prostaty to skuteczny, bezpieczny oraz trwały zabieg dający pacjentowi szybką i długotrwałą poprawę jakości życia oraz dobre samopoczucie. Pozwala na uzyskanie tkanki do badania histopatologicznego w celu wykluczenia raka stercza.